Top Five Things Na Sisira ng Araw Mo

1 Gusto mong mag-dessert at magkape, kaya pumunta ka sa Starbucks or Coffeebean. Pero pagdating mo dun, wala kang maupuan. Kasi lahat ng tables occupied ng mga Medicine or Law students, na mahigit tatlong oras nang nakatambay dun. Obvious naman na kanina pa sila nandun dahil ubos na yung tall mocha frap na order nila (pero kung minsan, yung iba hindi talaga umoorder, or may dalang food and drinks from other stores). Ang nakakainis pa, yung ibang table parang ni-reserve na nila for themselves. Iiwan nila ang mga libro at gamit nila sa mesa para magyosi ng fifteen minutes sa labas. Walang kundiderasyon! Ang kakapal di ba?! I mean, saludo ako na nag-aaral sila. Pero may mga library naman para dun.

2. Yung mga nagpo-post sa Facebook mo ng mga pictures or links na ipapa-Like sa 'yo. Or yung mga nagpo-post ng Food Cart franchise deal. Or yung nag-iinvite sa 'yo na sumali sa Networking Business (itago natin sa pangalang GFI yung company). Nakaka-badtrip pag ginagawang Classified Ads ang Facebook mo, di ba? Haynaku, yung mga FB friends ko na gumagawa niyan, ina-Unfriend ko!

3. Sobrang busy ka sa work, kaya nung magkaron ka ng free time, isiningit mo ang pagpunta sa gym. Kaso, pagdating mo dun, maraming tao. You wanna do some sets sa Chest Incline Machine. Pero inabutan mo na may gumagamit. So, hintay ka ng mga five minutes para matapos siya. Guess what, nagte-text lang siya habang naka-upo sa machine. Sige, bigyan ko siya ng time to rest, baka napagod sa sets niya. Another five minutes. Pero, walang pagbabago, nagtetext pa rin ang walanghiya. Nakasmile pa, kinikilig! Punyeta, nakipagkandian sa machine na gusto kong gamitin! Gusto kong sigawan at palayasin, kaso mas matangkad at mas malaki katawan sa kin! Grrrrr!!! Naubos na oras ko sa paghihintay. So tingin ako sa ibang machines. Pero ganun din ang eksena. Mga nakaupo at nagtetext. Ano 'to, sila-sila ba nagtetext sa isa't-isa? Naglalaro ba sila ng Draw Something? Bwiset!!!

4. Bilang kuripot ako, naka-prepaid phone lang ako gaya ng karamihan sa inyo. Eto ang nakaka-bad trip. Nag-load ka ng 500. Nagregister ka sa unlimited text promo. Tapos chinika ka ng katabi mo, so na-distract ka for a moment. Akala mo na-register ka na sa unlitext. So nagforward ka ng Bob Ong or The Notebook quote sa lahat ng friends sa Contacts List mo. Only to find out na nadeny pala ang registration ng Unlitext mo. Kaya ayun, in less than fifteen minutes, ubos ang 500 pesos lad mo! Parang gusto mo kumanta ng "kung oagkain sana, nabusog pa ako."

5. May bagong labas na Nike signature shoes ng paborito mong NBA player. Nag-compute ka na kung ilang linggo kang di magmi-milk tea, ilang beses kang di magta-taxi, at gaano ka katagal magtitipid ng cellphone load para mabili ang sapatos na nagkakahalaga ng mga anim na libo. Hanggang sa nagpunta ka na nga ng Nike Park at nabili mo na ang inaasam na sapatos. Paglabas mo ng store, narinig mo pa ang mga anghel na kumakanta ng Allelujah. So, nag-jeep ka pauwi, kasi start na ng pagtitipid. Pagtingin mo sa katapat mo, may jejemon na suot ang sae shoes na binili mo. Na-curious ka kung magkano ang bili niya. Sabi niya, 500 sa divisoria. Parang gusto mong magwala! Mukhang original, pero limandaan lang! Sayang ang milk tea! Huhuhu.

Remembering Girl Power

Magpakatotoo na tayo. Sino sa inyo ang hindi nakaka-miss sa SPICE GIRLS?

Yung mga hindi nagtaas ng kamay, siguradong mga pa-mhin na nagsusumiksik pa rin sa kloseta. Magtigil nga kayo ha! Maglabasan tayo ngayon ng ipod, coz I'm sure na bukod kina Madonna at Celine Dion ay nangunguna sa playlist nyo ang grupong binubuo nina Victoria Adams (aka Posh Spice, na ngayo'y Victoria Adams na), Melanie Brown (aka Mel B, or Scary Spice), Melanie Chrisholm (aka Mel C, or Sporty Spice), Emma Bunton (aka Baby Spice), and Geri Halliwell (aka Ginger Spice).

Tandang-tanda ko pa nung i-release ang unang single nila na Wannabe in 1996. Kahit matigas ang balakang ko at kaliwa ang dalawang paa ko, nagla-lock ako ng kwarto para sabayan ng sayaw ang hit single na ito (takot ko lang na mahuli ng tatay ko, baka nilublob na 'ko nun sa baldeng puno ng tubig, hahaha).

Tinipid ko ang baon ko para maka-ipon ng P150 na pambili ng cassette ng grupo na pinamagatang SPICE.Nang mapakinggan ko na ang lahat ng tracks sa album, para akong naka-jackpot! Winner ang lahat ng kanta ng Spice Girls! Agad kong binendisyunan ang sarili ko bilang alagad ng GIRL POWER! At kahit sobrang liit ng font ng lyrics sa casette inlay, mega-effort ako na basahin yun para makabisado lahat ng kanta ng mga Sis ko.

'Di rin papakabog ang sophomore album nila na SPICE WORLD, na naging title din ng movie nila. Dahil isa akong dakilang fan, pinatulan ko rin ang pelikulang nila. Pero, wala yung kwenta, parang nag-trip lang yung writer at direktor. Pinatawad ko na lang ang chakang akting ng Spice Girls, at naghanap ng ibang masisisi - napagbuntunan ko ang All Saints, na isang American female group na kasabayan ng Spice Girls. Hanggang ngayon galit pa rin ako sa kanila, hahaha.

Fast forward to 1998, nagimbal ang buong mundo sa pag-alis ni Geri Halliwell sa grupo. I was in shock. I felt lost. Hindi ko alam kung paano pa magpapatuloy ang buhay, kung paano pa magagawang umikot ng mundo ngayong hindi na kumpleto ang Spice Girls.

Pero, eventually, natanggap ko rin ang lahat. Naging happy at supportive pa rin ako sa solo career ni Ginger Spice. Kaya lang, unti-unti nang nanamlay ang career ng natitirang myembro ng Spice Girls. Hindi na kasing-successful ng first two albums nila ang FOREVER na ni-release nung 2000. I wanted to do something, pero ang layo ng United Kingdom. Kaya, ang ending, para akong inutil na walang nagawa nung mag-decide ang grupo na mag-disband.

Habang sinusulat ko ito, at tumutugtog ang Too Much sa earphones ko, 'di ko maiwasang malungkot muli. Kamusta na kaya silang lima? Bakit kaya 'di na sila nagtetext (chos lang, hahaha).

They still hold the record of being the best-selling female group of all time! Mahigit 75 million lang naman ang bilang ng nabenta nilang records worldwide (kung hindi nabuwag agad ang Vanna Vanna or The Cherries, sila sana ang may kakayahang sumira sa record na ito, kaso na-tegi kaagad ang grupo, hehehehe).

Maraming kababaihan sa aking henerasyon ang mas matapang, mas matayog ang narating, at mas masaya ngayon dahil sa prinsipyong GIRL POWER na ipinamana ng Spice Girls (seryoso, itanong nyo pa sa SWS Survey!) Malaki talaga ang naiambag ng Spice Girls para makumpleto ang mga buhay natin!

Kaya, kung nami-miss mo sila, 'wag kang mag-deny! Kapag narinig mo ang kantang STOP, sayawin mo ang cute na dance steps na kinabisado mo from watching their MTV. 'Wag mong ikaila na minsan ay pinangarap mong maging si Posh Spice or si Baby Spice. Ipagmalaki mo na buhay sa iyong kalooban ang diwa ng Girl Power!

At saka natin sabay-sabay na ipagsigawan -- Viva Forever!!

And The Winner Is...

Ano ba ang kahulugan ng pagkatalo?

Sa mga byukon(beauty contest), pag di ka pumasok sa semis, "thank you girl" ang bagsak mo. Kung minsan, may pakonswelo ka pang Miss Friendship award. Pero hindi naman judges ang pumili nito kundi ang mga contestants, so walang bearing. Sash lang ang matatanggap mo. Ni wala kang bouquet of flowers. Kasi, ang bulaklak ay para lang sa winners! Nakakainis lang!

Sa sugal, pag di ka swerte, olats ang tawag sa 'yo. Baho-kamay ka sa tong-its, dahil laging patapon ang nakukuha mong baraha. Habang natatalo ka at nauubos na ang pera mo, para kang trapped sa kumunoy -- umaasa ka na makakabawi pa, na mananalo ka pa, pero ang totoo ay lalo ka lamang lumulubog. Ang ending, baon ka na sa utang, pati pride at respeto mo sa sarili, lubog din. Nakaka-bad trip lang!

Sa panliligaw, 'pag basted ka, talo ka. Kaya yung ibang lalake, ayaw tumaya ng malaki. Namimili sila ng liligawan. Gusto nila yung may assurance na sasagutin sila. Para di masayang yung gastos sa mga date at mga regalo. Pero minsan, kahit akala mo ay may pag-asa ka, nasisilat pa rin. Kawawa ka 'pag mahal mo na tapos nakuha pa ng iba. Siguradong iiyak ka. Galit ka, di lang sa babaeng nagpaasa sa 'yo, kundi sa buong mundo. At isusumpa mong hinding-hindi ka na ulit iibig kahit kelan. Nakaka-trauma lang!

Maraming pagkakataon sa buhay natin na nakakaranas tayo ng pagkatalo. Iba-iba ang mukha ng pagkabigo. Iba-iba rin ang impact nito sa ating mga sarili. Ang maagawan ng pinarang taxi, or maunahan sa last stock ng damit na gustong-gusto mo ay nakakainis. Pag natalo ka sa championship game or sa student council elections, ay mabigat sa kalooban. Pero ang mabigo sa pag-ibig, sa pag-abot ng pangarap, sa paglaban sa karamdaman, ito ang mga pagkatalo na tunay na susubok sa ating katatagan.

Ang hirap kasi sa karamihan sa atin, lagi tayong handang manalo. Iniisip na kaagad natin ang makukuhang premyo. Pinaplano na kaagad natin kung paano ipagdiriwang ang tagumpay.

Pero gaano ba kabuo ang loob natin sa posibilidad ng pagkatalo? Ilan sa atin ang nakahandang yakapin ang kabiguan?

Noong nakaraang linggo, labis ang kalungkutang naramdaman ko nang matalo ang kaibigan kong si Ron sa student council elections. Sobrang bilib ako sa galing niya at sa sinserong hangarin niya na maglingkod sa mga estudyante, kaya isa ako sa mga kumumbinse sa kanyang tanggapin ang hamon na tumakbo bilang Pangulo.

Kaya nang lumabas na ang resulta ng mga boto, hindi ko napigilang mapaiyak. Marami ang nakaramay ko sa kalungkutang ito.

Ngunit pinahanga ako ni Ron sa paraan ng pagtanggap niya sa kabiguan. Siya ang tao na sanay manalo, na maraming beses nang nagtagumpay. Ngunit sa unang beses na siya'y natalo, hindi siya nagalit, hindi siya nanumbat. Wala akong nakitang bitterness sa kanya. Tinanggap niya ang kabiguan nang taas noo. Oo, umiyak siya, pagkat tao lamang siya na nasasaktan rin. Ngunit alam niya na hindi habambuhay ang kalungkutang iyon. Na lilipas rin iyon.

Para sa marami, ang pagkatalo ay parang kumunoy na humihila sa atin pababa. Pero choice mo kung hahayaan mong ma-stuck ka na lamang roon, o kung aahon ka at magpapatuloy. Marami pang laban ang iyong pagdadaanan sa buhay. Ang success o failure mo bilang tao ay hindi masusukat sa isang laban lamang, kundi sa resulta ng mga pakikipagsapalarang haharapin mo pa sa iyong pagtanda. Maging positibo ka na ika'y magkakamit ng mga tagumpay, ngunit ihanda mo rin ang sarili mo sa mga kabiguan. Magpunyagi ka upang manalo, ngunit 'wag kang matakot matalo.

Sina Michael Jordan, Albert Einstein, Walt Disney, Regine Velasquez, Manny V. Pangilinan, lahat nakaranas mabigo. Ngunit ginamit nila ang mga aral ng pagkatalo upang marating ang rurok ng tagumpay. It is exactly at the point when things seem to be at their worst that you should not quit. 'Coz sometimes, a winner is just a loser who never gave up.

So, next time na mabigo ka, tanungin mo ang iyong sarili kung ano ang kahulugan ng pagkatalo sa iyo. You can either think you lost the gold, or you can think you won the silver.

Hindi lang sa boxing may rematch. Sa buhay din nating lahat, laging may second chance.

(Special thanks to Mr. Perk, Kimykimymore and AJ080185 for the inspirational quotes)

Ang Love Story Kong Pito-pito!

Ilang araw na lang, Valentine's Day na! I wonder kung gaano karaming couples pa ang seryosong sine-celebrate ang araw na 'to? And I also wonder kung gaano karami kami na hanggang ngayon ay umaasa pa ring magkakaroon ng rason para i-celebrate ang araw ng mga puso.

Kasalanan 'to ni Kate Middleton e! Kung 'di niya pinikot si Prince William, baka may chance pa na 'di ako ma-zero sa Valentine's. Lekat na bruhang yun! Ang ending, single na naman ang mamang malaki ang tiyan!

Ang dami-dami ko nang nasulat na love story sa mga script at plays na ginawa ko. Pero bakit ang love story ng buhay ko, isang mahabang serye ng pito-pito films, walang tumatagal sa takilya. Ang galing-galing kong magpayo sa ikagaganda ng lovelife ng mga kaibigan ko, pero bakit ang mga relationships ko parang delata, may expiration date! May wicked witch kaya na nag-gatecrash noong binyag ko at niregaluhan ako ng sumpa? Am I never gonna get my happily ever after?!!

Malungkot ang mag-isa. Nakakatakot tumanda nang walang kasama. Nakakainggit makitang masaya ang iba sa piling ng mga jowa nila. Sino ba naman ang gusto ng ganung buhay? Not me! I have so much love to give! Overflowing! Naipon sa puso ko ng 32 years!

Marami na akong minahal, ngunit maraming beses na rin akong nabigo. Tanggap ko yun. Iniyakan ko na yun. Pero yung iba sa kanila, parang mantsa pa ring nakadikit sa puso ko na di maalis-alis. Ganun yata ang true love, parang makapit na libag na di mahuhugasan ng kahit isang baldeng luha. Kaya kawawa yung mga nakaka-relasyon ko, dahil lagi ko silang ikinukumpara kina J at M (yung mga tsismosa dyan, wag na manghula kung sino ang dalawang ito, dahil ide-deny ko lang! I want to keep my lovelife private, chos! Haha)

So, there, I admit that the problem lies with me. Tama yung sinabi ni Basha -- sometimes, the hardest person to get over is the one you never had. Alam ko kung ano ang gusto kong puntahan - ang mundo ng mga taken, ng mga "in a relationship." Pero hindi ako makalipad doon dahil ang dami kong excess baggage. Hindi ako maka-move on sa heavy traffic ng mga single at sawi, dahil ayaw kong humanap ng ibang ruta at iwan ang matrapik na daan.

I need to do something about this. In fact, I think I'll make it one of my resolutions for 2012 -- to give love a chance. Nagmove-on na ang mga tao'ng bahagi ng past ko. It's time I do the same. Kaya, Bro, send someone my way na ulit. Promise, aalagaan ko na ang relationships ko. I'll nourish it para magtagal. Sisiguraduhin kong, this time, magiging box-office na ang love story ng buhay ko!!

And, Bro, kung 'di po kalabisang hilingin, pwede bang si Prince Harry ang ipadala mo? So we can live happily ever after!

Sa inyong lahat, Happy Valentine's Day!!

Home, Sweet Home!

(NOTE: I wrote this entry two weeks ago, before boarding a plane to Singapore)


It's the third time this year that I'm travelling out of the country. It's my second trip to Singapore in 2011. Biglaan ang byaheng 'to. I booked the flight two days ago. Nag-empake ako kaninang alas-dos. I attended a meeting pa at four. Got home around 6:30. Took a cab to the airport. And now I have an hour to kill bago mag-board ng eroplano.

Excited ako to spend the weekend in Singapore hindi para mamasyal at ma-amaze sa yaman at ganda ng bansang 'yun. I'm going there to be with friends who are based there already. So, even if I'm actually going away, it feels like I'm going home pa rin.

Going home. That's the best feeling in the world for me.

Pagkatapos ng maghapong paguran sa trabaho, ang sarap umuwi para manood ng TV, humigop ng mainit na sabaw ng noodles, or dumeretso sa kama.

Kahit masaya ang bakasyon, there comes a point that you get homesick and want to see familiar faces and go to familiar places again.

Kapag may problema ka, or malungkot ka, or galit ka sa mundo, gustung-gusto mo makarating agad ng bahay para magkulong at magmukmok, kasi you feel safe there.

Home is your sanctuary, a place where you are king, where you have absolute freedom.

Para sa mga Pinoy, ang tahanan ay madalas nangangahulugan rin ng pamilya. Hindi mahalaga kung maliit o malaki ang bahay, kung nasaan ito, kung inuupahan ba ito o pagmamay-ari. Kapag kumpleto ang pamilya at masaya, nagiging mansyon ang isang barung-barong. Kapag magkakagalit o may 'di pagkakaunawaan ang mga myembro ng pamilya, parang inaanay ang bahay o may tagas ang bubong. Kapag kulang o wala ka nang pamilyang uuwian dahil may umalis o may pumanaw, parang umuuwi ka rin sa kawalan, sa isang invisible na bahay, o isang bahay na nag-evaporate.

Kaso, iba na ang generation ngayon. Hindi na kasing-halaga ang tahanan ngayon gaya noon. Hindi na nakikita ng iba ang pagkakaroon ng kumpletong pamilya upang bigyang buhay ang isang bahay. Maraming kabataan ang parang boarders na mas mahaba pa ang oras sa barkada at galaan, kesa sa inilalagi nila sa bahay. Maraming magulang ang kulang na kulang o walang oras sa pamilya, dahil ibinubuhos lahat sa trabaho. Ang mga maliliit na bata, hindi nagagabayan ng maayos dahil hindi namo-monitor ang pinapanood nila sa TV o ang napupulot nilang mga pananalita't kilos sa paglalaro sa kalsada.

Nagsawa na ba ang mga Pinoy sa pag-uwi sa isang tahanan?

Sana ay hindi. Pagkat para sa akin ay napakahalaga ng isang tahanan, ng isang buong pamilya. Hindi man ako lumaki sa maginhawa at perpektong pamilya, buo kami at nagmamahalan. Maraming beses kaming nagbabangga ng mga kapatid ko, pero hindi kami sumusuko na muli kaming magkakabati.

Sina Kat at Kay, na pareho kong mga kaibigan, ay parang mga karakter ng isang teleserye. Maraming drama na pinagdaanan ang magkapatid na ito, at saksi ako sa away-bati nila noon. Ngunit batid nila na hindi magigiba ng anumang misunderstanding o away ang bond nila bilang magkapatid. Sa paglipas ng panahon, ay hindi pa rin perpekto ang kanilang samahan. Ngunit mas palagay na ang loob nila, na sakaling subukin muli ng pagkakataon ang kanilang pagiging magkapatid, sa bandang huli ay sila pa rin ang magkakampi. Kapwa may sari-sarili nang pamilya sina Kat at Kay. Both are now based in Singapore. At naniniwala ako na ang mga natutunan nila sa kanilang nakaraan ay ibabahagi nila sa kanilang mga anak. Kasama na doon ang kahalagahan ng pamilya, at ng tahanan.

*********

Nitong nakaraang linggo ay humagupit ang bagyong Pedring at Quiel. Maraming kababayan natin ang nawalan ng tirahan. May ibang nawalan rin ng kanilang mga minamahal. Nakakadurog ng puso pag nakikita mo ang mga video sa balita. Parang nararamdaman mo rin ang pain ng mga biktima.

Nakakalungkot isipin na kailangan pa ng mga trahedyang tulad nito upang matauhan ang iba sa atin at ma-realize ang halaga ng mga taong mahal natin. Kailangan pa nating makaranas ng kalamidad upang isantabi ang mga 'di pagkakaunawaan, at muling yakapin ang isa't-isa. Kailangan pa nating makitang nagdurusa ang iba bago natin buksan ang ating mga palad upang magbigay.

Pare-pareho tayong mga Pinoy. At ang Pilipinas ay tahanan nating lahat. Ibig sabihin, isang malaking pamilya tayo. Kaya sana ay matuto ang bawat Pinoy na magmalasakit sa kanyang kapwa. Huwag tayong magsiraan at maghatakan pababa. Huwag tayong magkibit-balikat at tumalikod sa mga nangangailangan.

Sa maliit mong paraan, tumulong ka sa iyong kapwa. Simulan mo sa iyong pamilya. Maging mabuti at responsable kang magulang. Maging mapagmahal at mapag-aruga kang kuya o ate. Sa gayong paraan ay made-develop natin ang kultura ng pagkalinga. Magiging second nature na natin ang pagtulong sa kapwa. Hindi yung tuwing may bagyo o lindol lang tayo nagiging matulungin.

Masdan mo ang kalsada, maraming batang palaboy ang napapariwara. Apektado ka ba pag nakikita mo sila? Mahirap bang sundan ang halimbawa ni Efren Penaflorida? Dadaan-daanan na lang ba natin ang mga batang ito at hahayaan silang lumaki bilang mga kriminal o mga puta?

'Pag nagdadasal tayo ay lagi tayong humihingi ng blessings. Bakit hindi kaya natin hilingin na maging blessing naman tayo sa iba. Wala namang mawawala sa pagtulong o sa pagbabahagi ng iyong sarili sa kapwa. Sa halip ay mas pinagyayaman mo ang iyong sarili bilang isang Kristyano. Pinapatuloy mo ang iyong kapwa sa isang tahanan -- ang iyong matukunging puso.

Ikaw, kaibigan? Buo ba ang iyong tahanan?

Isa Akong Sugalero!

Wala akong alam na sugal. Marunong akong mag-mahjong, pero I play it with friends for fun, habang nagkakape at nagkukwentuhan. Walang money involved. 'Yan ay dahil busilak ang aking pagkatao at dalisay ang aking puso. Charot! Hahaha.

Ewan ko ba. Hindi lang siguro sold sa akin ang idea na kailangan mong magsugal para lumago ang puhunan mo at kumita ka ng malaking pera. Nung bata ako, madalas mag-away ang parents ko dahil sa pagsusugal ni Papa. Kaya siguro imbes na pagsusugal ang inaral ko ay pagpapalaganap ng world peace ang inatupag ko.

Now, kung pagsugal sa buhay ang topic ng usapan, dyan ako maraming kwento. I'm a risk-taker, and I've made a lot of big and life-changing decisions in my 23 years of existence in this world... Ay, wait, sorry, 32 years pala, char! Haha.

Marami ang nagtatanong kung paano naging writer ng mga soap opera ang isang Computer Engineer na tulad ko. Yung iba, naa-amaze. Yung iba naman nanghihinayang. Sayang daw yung limang taong ginugol ko sa pag-aaral kung di ko naman gagamitin ang degree ko.

Well, kung ako ang tatanungin, ni katiting na regrets ay wala akong nararamdaman para sa career path na pinili ko. I believe na lahat ng tao ay iisa lang ang hangad -- ang maging happy at successful. At sa apat na taong pagtatrabaho ko sa Kapuso Network, with full confidence kong masasabi na happy at successful ako sa ginagawa ko.

Pero hindi naging madali ang daan patungo sa aking kinalalagyan ngayon. Naranasan kong magtyaga sa anim na libo kada buwan na sweldo sa pagtuturo sa isang computer school. Tiniis ko mag-work na ang job title ay Clerk 1 lang. May mga panahon din na nawalan ako ng trabaho -- walang pang-load, walang pang-gimik, walang pang-shopping.

Kaya natuto akong maging patient. And, later, na-realize ko na may pay-off pala ang lahat ng ito.

My teaching stint made me fall in love with being an Educator. I think it's the noblest and most fulfilling profession. Pagtanda ko, nakikita ko ang sarili ko bilang isang teacher, ipinapasa ang natutunan ko sa pagsusulat sa bagong henerasyon ng mga writers.

Nagstart ako sa PLM bilang Clerk 1 lang. Then naging Secretary ako ng Dean. I left the University for two years, kasi nainip ako sa bagal ng promotion. Pero sobrang na-miss ko ang Pamantasan, kaya nag-decide ako na bumalik. I never expected na ilang buwan lang matapos ang pagbalik ko ay magiging pinakabatang Dean ako ng Student Affairs sa PLM.

During the time naman na wala akong trabaho, I spent my days writing. I started working on a story about a young teacher who taught prisoners at a penal colony. That time, hindi ko alam kung mailalako ko ang script sa mga producers, o kung may magkaka-interes na basahin yun at all. A year later, isinali ko ang "KOLONO" sa Palanca Awards for Literature. And my screenplay won second place!

Gaya sa sugal, minsan talo ka. 'Wag ka lang mauubusan ng pasensya, kasi darating din ang oras na ikaw naman ang kakabig. Ikaw naman ang panalo.

In 2007, I was working sa isang call center as part of the training team. Maganda na ang sweldo ko nung time na yun. Pero, bigla akong tinawagan ng friend ko, at sinabi nya sa akin na mag-o-open ang GMA ng writing workshop. Six months daw ang training, walang sweldo. Pero pag nakita nilang magaling ka, iha-hire ka after the workshop.

So, I applied sa workshop, and sobrang epic fail yung naging resulta ng interview ko. Sabi ko sa sarili ko, kung matatanggap pa 'ko sa workshop after my disastrous interview, sign na yun from God na bitiwan ko na ang lahat at i-grab ko na yung opportunity. A week later, tinawagan ako ng GMA. Pasok daw ako sa workshop.

Naalala ko ang promise ko kay God. Kaya binitiwan ko ang lahat. Nag-resign ako sa work, kahit stable na ang job ko that time at malaki na rin ang kinikita ko. Matagal na kasi akong naghihintay na magkaroon ng break sa pagsusulat. Sumugal ako! Itinaya ko ang lahat sa workshop na walang sweldo at walang one hundred percent guarantee ng employment after ng anim na buwan.

At nanalo ako sa sugal na yun! Waging-wagi! Dahil ngayon ay masaya ako sa ginagawa ko at masasabi kong naging successful ako. Hinding-hindi ko pinagsisisihan na binitiwan ko ang lahat para sa GMA. I'm finally right where I belong.

Because of that experience, hindi na ako takot sumugal sa buhay. I'm always ready to take risks. Alam ko na hindi sa lahat ng pagkakataon ay mananalo ako. Pero dahil naranasan ko na rin ang mabigo in the past, hindi ako natatakot na pagdaaanan ulit iyon. Dahil sa mga kabiguan, mas nagiging matamis ang tagumpay. Pag tumaya ka ng malaki, mas fulfilling pag nanalo ka sa sugal.

Ikaw, ano'ng sugal na ang tinayaan mo sa buhay?

Shamcey Supsup ang Pag-asa ng Bayan

Nanghinayang ang maraming pinoy nang tanghaling 3rd runner-up lamang si Shamcey Supsup, ang ating pambato sa nagdaang Miss Universe pageant. Marami ang naniniwala na she deserved to place higher than that, kasi napakaganda ng kanyang sagot sa Question and Answer portion. Nakaka-proud pa dahil siya lang ang sumagot ng diretsong inggles at hindi gumamit ng interpreter.

Naisip ko tuloy, hindi talaga nagma-matter kung maganda ang sagot mo, o hindi, upang ika'y hiranging Miss Universe. Last year, sabi ng marami, natalo si Venus Raj dahil hindi maganda ang sagot niya sa kanyang Final Question. Kaya bakit si Shamcey, with conviction, substance and confidence ang sagot, pero talo pa rin?

Saan ba dapat lumugar? Alin ba ang tamang diskarte? Ano ang dapat gawin upang magwagi?

Sa bansa natin kung saan 15% lamang ng mga guma-graduate taun-taon ang pinapalad na ma-employ, ano ba ang winning moves upang matanggap sa application? Kumbaga sa Evening Gown Competition ng Miss Universe, nakasalalay ba ang pagpasa mo sa itsura at suot mo during the application process? Deciding factor ba ang Question and Answer portion mo with the Employer? Paano ka ba niya iju-judge? Kelangan mo ba siyang ma-impress sa isang Talent portion?

Kapalpakan ng ating gobyerno ang pangunahing dahilan kaya maraming pinoy na walang trabaho. Pero sa tingin ko, isa pang dahilan kaya ganun kababa ang porsyento ng mga recent graduates na pumapasok sa ating workforce ay dahil maraming kabataang pinoy na magaling lang sa rampahan ngunit kulang sa sustansya ang isipan. Kapos na ang Pinas sa mga Shamcey Supsup, na beauty, glamour and brains. Karamihan sa mga college students ngayon ay iba ang inaatupag imbes na pag-aaral - gimik at inuman, Facebook, Dota, malling, at kung anu-ano pa.

Nagtapos ako sa Pamantasan ng Lungsod ng Maynila. Mahal ko ang paaralang ito dahil hinubog nito ang aking isipan at pagkatao. Hindi lamang ako natuto, naranasan ko ring maging lider at mamahala ng iba't-ibang student organizations. Masasabi ko na yung generation ko ng mga Isko (short for Iskolar) ay magagaling, bigatin at nakakabilib. Kami ang mga Shamcey Supsup ng 90's.

Ngunit kapag dumadalaw ako ngayon sa Pamantasan ay labis akong nalulungkot. Maraming hilaw na Isko na naglipana sa paaralang dati'y pinamumugaran lamang ng mga pinaka-magagaling at pinaka-matatalinong mag-aaral. Maraming Isko na freshman o sophomore pa lamang ay linggo-linggo nang lumalaklak ng alak sa Beer Garden, sa Central, sa Sherwood, o sa Coal. Maraming Isko na imbes na mag-aral ay hahatiin ang oras o mas ipa-prioritize pa ang pagsasayaw, cheering o Intrams. Iilan na lamang ang nagpapahalaga sa pagsali sa mga worthwhile na student organizations. Mas gusto pa nilang rumampa sa mga mall kesa mag-outreach project, um-attend ng mga lecture forums, o sumali sa mga leadership training seminars. Maraming Isko ang kuntento nang maka-Tres (pasang-awa). Para bang iniraraos na lang ang kanilang pag-aaral.

Nakaka-proud at nakaka-inspire kapag nababalita na Topnotchers ang mga Isko sa Nursing, PT, Engineering, CPA at Architecture licensure exams. Nakakabilib pag sinasabing hundred percent passing rate ang PLM. Pero, ang hundred percent na iyon ay equivalent lamang sa maliit na bilang ng mga estudyante, kumpara sa bilang ng kanilang batch nung sila'y mga first year pa lamang. Kumbaga, sa sampung estudyante na pumasok sa College of Nursing ay mga apat o lima na lamang ang makakaabot ng fourth year. Ang iba ay nalipat na sa ibang course or worse, nasipa na sa Pamantasan. Labis na nakakapanghinayang, pagkat tila hindi pinahalagahan ng mga estudyanteng ito ang libre o murang edukasyon na ibinibigay ng kanilang paaralan. Mahigit anim na libo ang nais pumasok sa Pamantasan taun-taon, ngunit less than two thousand lamang ang naa-accommodate. Sayang naman ang slot mo sa PLM kung hindi mo pagbubutihin, kung makikipag-barkada ka lang, kung gabi-gabi ka lang na gigimik. Sana ay ibinigay na lang ang slot mo doon sa ibang hindi natanggap ngunit mas may pagpapahalaga sa quality education na ino-offer ng PLM. Parang Miss Universe lang yan e. 89 ang kandidata at marami dun ang gustong-gustong maisuot ang korona. Kung nakapasok ka na sa Top 15, dapat karirin mo na! Ibigay mo na ang best mo! Para hindi ka na maligwak!

Gaya ng maraming pinoy, nais kong umunlad ang Pilipinas. Nais kong tingalain tayo ng ating mga kapit-bahay na bansa. Ngunit mangyayari lamang iyon kung bubuhayin ng mga kabataan ang sinabi noon ni Dr. Jose Rizal, na ang mga kabataan ang pag-asa ng ating bayan. Sana ay pangarapin ng bawat pinoy ang korona ng tagumpay. Sana ay karirin nila ang pag-aaral upang makatuntong sa semi-finals at final-round ng kompetisyon ng buhay. Sana ay hindi lang sila magaling sa rampahan para umariba sila sa maraming question and answer portions o pagsubok na kanilang haharapin pagka-graduate nila.

Pagka ginawa natin ang mga ito, lahat tayo ay maaaring maging isang Shamcey Supsup - isang Filipino na ipagmamalaki at magbibigay karangalan sa kanyang bayan.

Usapang Taxi at Pinas

Habang sakay ng taxi papunta ng gym ay na-force akong makinig sa AM radio ni Manong. Hindi na ako nag-attempt na ipalipat sa FM station ang radyo dahil mukhang aburido sa mundo ang driver. Pero mas lalo siyang naaburido dahil sa mga pangit na balitang aming napakinggan.

Sabi ng reporter, by the year 2025 daw ay magkakaroon na tayo ng water shortage sa bansa. Mapipilitan na raw ang Pilipinas na umangkat ng tubig mula sa mga foreign neighbors natin. Dahil ito sa mga walang disiplinang mamamayan na mahilig magsayang ng tubig.

Bukod sa problema sa tubig, sobrang nakakalbo na rin daw ang mga forests natin. Only 20 percent na lang ng ating original forest cover ang natitira, making the Philippines the only country in Southeast Asia na may pinaka-manipis na forest cover. Dahil naman ito sa walang pakundangang pagmimina sa ating mga kagubatan.

Gym Bulag!

Mahal magpapayat.

'Yan ang realization ko simula nung mag-decide ako na mag-enroll sa gym, after forty-eight thousand years ng pag-uurong-sulong.

Membership pa lang sa gym ay umabot na ng halos ten kyaw (ten thousand, in layman's terms). Hindi ko naman alam kung para saan yung Admin Fee, at iba pang achuchuchu fees na kasama sa binayaran ko. Sinubukan kong mag-demand na alisin yung mga hidden costs na yun, pero required daw na bayaran lahat yun. O, sige na nga, mayaman naman ako at madaling kausap, chos!! Haha.

Change Outfit, Change the World

Nakakasawa na ang mga pangit na balitang napapanood ko sa TV at nababasa sa dyaryo. Sa Twitter, madalas nagpaparinigan at nag-aaway ang mga tao. Sa Facebook, ang daming status na puno ng angst at ka-bitteran. Madaming reklamo ang mga Pinoy sa size ng pandesal, presyo ng kuryente, traffic, at patakbo ng gobyerno. Ang mga bagyo at iba pang kalamidad, dulot daw ng climate change, na bunga naman ng pang-aabuso ng tao sa ating mundo.

Wala na bang pag-asa na mabago ang lahat ng ito?

Hoping and Waiting

Hindi ko alam kung bakit may kurot sa puso ko tuwing pinapakinggan ko ang FANTASY album ni Ate Regine. Parang ang sarap ma-in love, ang sarap na mag-belong to someone, habang ninanamnam ko ang bawat words at napakagandang melody ng mga songs ni idol.

Several nights ago, I found myself talking to God. Not in a prayer kind of way. I was simply talking to my God. Medyo hilam ang mga mata ko sa luha, as I was telling Him na kung may nakalaan na isang tao para sa akin, sana ay i-lead na niya ito sa akin. Ang demanding ko 'no? Well, hindi naman sa pagod na akong maghintay. Ang sa akin lang, sayang yung oras na magkasama na sana kaming dalawa kung mauubos lang sa hanapan at hintayan. If I find true love, I'm hoping we could spend the rest of our lives together, not what's left of our lives.